Waar een klein land…

CaribbHispaniola

Voer voor psychologen, zo’n gezellig tv avondje om geld in te zamelen na een grote ramp. Begrijp me niet verkeerd, ik gun de Haïtianen elke euro die wij rijke westerlingen kunnen missen, maar ik word elke keer wel een beetje onpasselijk als er weer zo’n circus van gemaakt wordt. Zo’n circus waar iedereen naar kijkt om te genieten van hoe begaan we zijn, van hoe we mee leven, en van hoe gul we schenken aan het klootjesvolk op de achterkant van de planeet.

Het zal wel voortkomen uit de wil om iets goeds te doen denk ik. Mensen zijn vast echt aangedaan door de beelden, door de foto’s op de voorpagina van de krant van een doodgeschoten plunderend meisje van 15. Maar ik zou toch liever in een land leven waar de bevolking gewoon spontaan, anoniem en in stilte gul schonk, en waar mensen eventueel hun gift verhoogden om te voorkomen dat BN’ers middels een vrolijk spektakel er zo’n zichzelf op de borst kloppend feestje van maakten.

Het ergste zijn dan nog die bedrijven die ‘gul schenken’ als de naam van het bedrijf maar gul genoemd wordt. Of zelfs ongegeneerd zendtijd kopen op radio of televisie om hun sociale bewogenheid kenbaar te maken in plaats van dat advertentiebudget integraal op 555 te storten.

Goed, ik stort, en ga een DVD-tje kijken.