Bloedgolven

31 oktober 2012. Mijn zoon van 6 zit achter in de auto en we luisteren naar het nieuws op de radio. We staan stil bij een stoplicht als hij aan me vraagt:  “Papa, hoe komen nou die bloedgolven?”. Het duurt heel even voor ik besef dat hij met meer aandacht naar het nieuws over de orkaan Sandy heeft geluisterd dan zijn vader. “Bloedgolven Costa? Ik weet het ook niet, wat denk je zelf?”. “Nou, komt het omdat je over een put struikelt en dat dan bloed uit je lichaam stroomt en dan naar de zee drijft en dan krijg je golven. Bloedgolven?”.

Ik pak m’n smartphone. Ik zoek “spraakrecorder” in de lijst met apps en druk op de rode opnameknop. De timer loopt en ik vraag wat hij nu precies vroeg over die bloedgolven. Ik weet wel dat hij het vast niet wil herhalen, hij zal zelf ook wel weten hoe vreemd zijn theorie klonk, hij zal dat vast niet nog eens zeggen als hij merkt dat het opgenomen wordt en hij zal aan mijn gezicht toch wel zien dat hij niet zomaar iets vroeg.

Tot mijn verbazing herhaalt hij zijn vraag woordelijk en staat het perfect geregistreerd als “spraak 001” op m’n telefoon. Ik beloof hem dat we thuis op de computer gaan opzoeken hoe dat nou zit met die bloedgolven. 

bloedgolven