Blogs

Bloedgolven

31 oktober 2012. Mijn zoon van 6 zit achter in de auto en we luisteren naar het nieuws op de radio. We staan stil bij een stoplicht als hij aan me vraagt:  “Papa, hoe komen nou die bloedgolven?”. Het duurt heel even voor ik besef dat hij met meer aandacht naar het nieuws over de orkaan Sandy heeft geluisterd dan zijn vader. “Bloedgolven Costa? Ik weet het ook niet, wat denk je zelf?”. “Nou, komt het omdat je over een put struikelt en dat dan bloed uit je lichaam stroomt en dan naar de zee drijft en dan krijg je golven. Bloedgolven?”.

Ik pak m’n smartphone. Ik zoek “spraakrecorder” in de lijst met apps en druk op de rode opnameknop. De timer loopt en ik vraag wat hij nu precies vroeg over die bloedgolven. Ik weet wel dat hij het vast niet wil herhalen, hij zal zelf ook wel weten hoe vreemd zijn theorie klonk, hij zal dat vast niet nog eens zeggen als hij merkt dat het opgenomen wordt en hij zal aan mijn gezicht toch wel zien dat hij niet zomaar iets vroeg.

Tot mijn verbazing herhaalt hij zijn vraag woordelijk en staat het perfect geregistreerd als “spraak 001” op m’n telefoon. Ik beloof hem dat we thuis op de computer gaan opzoeken hoe dat nou zit met die bloedgolven. 

bloedgolven

Waar een klein land…

CaribbHispaniola

Voer voor psychologen, zo’n gezellig tv avondje om geld in te zamelen na een grote ramp. Begrijp me niet verkeerd, ik gun de Haïtianen elke euro die wij rijke westerlingen kunnen missen, maar ik word elke keer wel een beetje onpasselijk als er weer zo’n circus van gemaakt wordt. Zo’n circus waar iedereen naar kijkt om te genieten van hoe begaan we zijn, van hoe we mee leven, en van hoe gul we schenken aan het klootjesvolk op de achterkant van de planeet.

Het zal wel voortkomen uit de wil om iets goeds te doen denk ik. Mensen zijn vast echt aangedaan door de beelden, door de foto’s op de voorpagina van de krant van een doodgeschoten plunderend meisje van 15. Maar ik zou toch liever in een land leven waar de bevolking gewoon spontaan, anoniem en in stilte gul schonk, en waar mensen eventueel hun gift verhoogden om te voorkomen dat BN’ers middels een vrolijk spektakel er zo’n zichzelf op de borst kloppend feestje van maakten.

Het ergste zijn dan nog die bedrijven die ‘gul schenken’ als de naam van het bedrijf maar gul genoemd wordt. Of zelfs ongegeneerd zendtijd kopen op radio of televisie om hun sociale bewogenheid kenbaar te maken in plaats van dat advertentiebudget integraal op 555 te storten.

Goed, ik stort, en ga een DVD-tje kijken.

Hoe Amerikanen de wereld zien

 


 

 Een hilarisch plaatje dat je tegen kan komen door te veel doelloos rond te surfen. Het leukst is het om een site met veel commentaren erbij te zoeken. Laatst zag ik een oude aflevering van The West Wing, waar het ging over een bezoek van een president van een Afrikaans land waar meer dan 50% van de volwassen bevolking HIV had. Het plaatje maakt wel duidelijk hoe Amerika, en misschien wel de westerse wereld, denkt over dit continent op wereldschaal, namelijk NIET.

Inhoud syndiceren